Aeneasrat

Aeneasrat dit vreemde buideldier lijkt op een echte rat. Is van het soort Marmosa murina. Behoort tot de  klasse groep zoogdieren

De Aeneasrat behoort tot de dwergbuidelratten, waarvan ongeveer veertig Zuid-Amerikaanse soorten bekend zijn. Deze beesten zijn ongeveer even groot als muizen aeneasrat-zoogdierof ratten in zij lijken ook in hun gedrag op deze giertjes. Maar als men ze van dichterbij bekijkt, vindt men sterke verschillen tussen knaagdieren en buideldieren. De laatste bezitten een grijpstaart die zij om een tak kunnen klemmen en zeer nuttig is bij het klimmen.

Het zijn boombewoners, die een bescheiden leventje leiden en zich niet dikwijls vertonen. Bovendien zijn het nachtdieren en brengen zij de dag door in een holle boom of een andere schuil plaats in het dichte gebladerte. De Aeneasrat is voornamelijk carni voor: hij voedt zich met insecten. Kleine hagedissen en soms jonge vogeltjes soms eet hij ook wel bessen en vruchten. De leef gewoonten van de Aeneasrat zijn nog weinig bekend.

 

Aeneasrat eigenschappen

Men weet wel dat hij alleen leeft en twee of driemaal per jaar jongen krijgt. De moeder draagt haar kroost op de rug en niets is vermakelijker dan een wijfje met haar jongen over de takken te zien lopen, alsof er niets aan de hand is.

karakter

De ogen van de Aeneasrat schitteren als karbonkels als men ze belicht. Evenals de buidelratten heeft de Aeneasrat een lastig karakter. Hij is agressief en verdraagt geen enkel ander beest in zijn buurt. Hij kan gemeen bijten met zijn vlijmscherpe tandjes. Eveneens een enkele orde die van de Marsupalia (buideldieren. 9 families. ca. 250 soor­ten).

Het gaat hier wel degelijk om vivipare zoogdie­ren hoe wel de jongen heel klein zijn en ook  in compleet. Om zo te zeggen in het larve stadium worden ze  geboren. Ze klimmen op eigen krachten tot aan de ventrale zak parsupium· Van de moeder waar zij zich direct aan een tepel leggen en deze niet meer loslaten eer zij geheel tot ontwikkeling zijn gekomen.

 

Aeneasrat leef in het continent Zuid Amerika

aeneasrat-zoogdier-leef-continentenNEOTROPISCH GEBIED in Centraal en Zuid-Amerika en ook van Mexico tot Vuurland en inclusief tot de Antillen. De kenmerkende zones zijn de reusachtige Cordilleras de los
Andes met hun vulkanen. Maar ook met de  diepe bergengten die zijn hoog gelegen plateaus en het onmetelijke bekken van de Orinoco en de Amazone in dit gebied. Talloze dieren zoals de wolhaarbuidelrat en ook yapok of wel wateropossum en bontgekleurde vissen vertegenwoordigen er een bijzonder merkwaardige fauna.

De opossummuis deze diertjes die zich ophouden tussen de dikke onder groei van de wouden van het Andesgebergte. Maar zijn noch opossums noch ratten. Ze lijken op spitsmuizen. Maar dan met een buidel. Ze zijn ondergebracht in de familie Caenolestidae en men onderscheidt 3 geslachten zoals Caenolestes Bolivia en Ecuador.  De Rhyncholestes Chili en Lestoros Peru. Ze hebben lang gerekte koppen met ronde oren en lange staarten. Het zijn nacht dieren die zich voeden met een gemengd menu van vogels en eieren maar ook kleine zoogdieren zo als spinnen en insekten.

 

Taxonomische indeling
Stam: Gewervelde dieren
Klasse: Zoogdieren
Orde: Buideldieren
Familie: Didephidae
Geslacht: Marmosa murina
Soort: Aeneasrat

Eigenschappen en Kenmerken

De aeneasrat allereerst van de voortplanting is er slechts  weinig bekend. Het gewicht van een volwassen dier is 300 gram. Het romp  lengte is van 9 tot 16 cm lang en de staart lengte is van 8 tot 20cm lang. Bovendien komt het dier in de bergen tot een hoogte van 1300 meter.

 

Aeneasrat het leeft in het TROPENWOUD

aeneasrat zoogdier tropenwoud woongebiedDit het dichte oerwoud In de evenaars gebieden. Door de samenwerkende Invloed van vochtigheid en warmte ontstaat hier een bij zonder weelderige. Door een gestrengelde vegetatie. De grote bomen zijn er meer dan 50 m hoog. Lianen en woekerplanten groeien overvloedig het hele jaar door. zonder enige “winterperiode”. Het massale bladerdak vormt een dus danige afscherming tegen het zonlicht. dat het lage hout voortdurend in het schemerdonker blijft.

 

Buidelratten familie

De Amerikaanse opossum is geheel verschillend van de Australische buideldieren. Hoe wel beide buideldieren zijn. De Amerikaanse dieren behoren tot de familie Didelphidae (buidelratten). Het zijn vlees en insekteneters. Hun tanden zijn geschikt voor dit dieet en zij lijken op die van de Tasmaanse buidelwolf (Thylacinus cynocephalus). Er zijn ongeveer 70 soorten, die in diverse geslachten zijn onder gebracht. De bekendste is de Virginiaanse opossum (Didelphis virginiana). Hij is ongeveer zo groot als een huiskat en komt voor van Canada tot Argentinië.

Het is het enige bekende buideldier dat ten noorden van Mexico domicilie heeft. Deze opossum heeft een grijze of zwarte vacht. Een witte maar ook puntige snuit en een lange grijpstaart. Die uitmuntende diensten bewijst als het dier door het geboomte klimt. Hoe wel hij de voor keur geeft aan het leven in bomen.  Maar her dier komt ook voor in open gebieden in hert bos.

Waar hij bovendien holen in de grond graaft. De worpen variëren van één per jaar in koele streken tot drie in warmere en bestaan door gaans uit een stuk of negen jongen. Die ieder minder dan 12 mm lang zijn.

Opossums zijn nachtdieren

En tevens  zijn de dier alleseters die zowel insekten als kleine dieren en aas als vruchten en granen eten. Als deze opossums bedreigd worden houden zij zich dood. Zodra de jongen gespeend zijn. Dan draagt het wijfje  de jongen met zich mee op haar rug. Waar bij het kroost zich aan de vacht vast klampt. De andere soorten leven voor het meren deel in Zuid- en Midden-Amerika.

Er zijn twee hoofd typen die op het ene lijkt op de Virginiaanse of Amerikaanse opossum. Bovendien is het andere zo groot als een rat. Een van de interessantste buidelratten is de yapok of water-opossum (Chironectes minimus). Die voor komt in Brazilië en Guatemala. Het is het enige buideldier dat een aquatisch leven leidt met gewoonten. Die dus overeen komen met die van een otter (Lutra). Hij heeft zwemvliezen tussen de tenen en graaft holen in rivieroevers. Andere soorten zijn de quica of vieroog-opossum ( Philander) die zo genoemd wordt omdat hij lichte vlekken boven de ogen heeft. De dwergopossums (Marmosa) en de kortstaartopossums (Peramys en Monodelphis).

 


ZIE OOK

De wormen zijn de eerste zogenoemde triploblast waarbij het enbryon drie belangrijke cel bladen ontwikkelt.  De eencelligen vormen de grondslag van de leer der afstamming van de organismen en van hun vormen en ontwikkeling. Van sponsen tot kwallen de uit talrijke cellen gevormde dieren. de stammen die hier samenbrengen.  De Vogels behoren tot de klasse Aves. Maar er zijn ook niet vliegende vogels klasse. Web JVM van dieren informatie heeft ook een dieren kaarten map en ook voor spreekbeurt of werkstuk tips.

 

witkeelwallabie

witkeelwallabie Verdwenen… en weer teruggevonden

Wilkeelwallabie-zoogdier

De kleuren van de witkeelwallabie

De witkeelwallabie onderscheidt zich door zijn bruine vacht en de witte strook over hals en buik. Die loopt van achter in de nek. En er loopt een donkere streep en we zien een witte strook over beide wangen en onder aan de staart.

Leef streek van het dier

Het is de kleinste soort van het geslacht van de Macropus. Die soms ook wel als Wallabia ingedeeld wordt. Het was al jaren en zeer zeldzame soort op het Australische continent. Waar het nu in de vrije natuur uitgestorven schijnt. Dit dier leefde een eeuw geleden nog in een kleine kuststreek. Die op 40 km ten zuiden van Sydney het district Ilawarra in Nieuw-Zuid-Wales. Het verdween als gevolg van de ontginning van zijn natuurlijke milieu. die bijvoorbeeld bestaande uit vochtige bossen. Maar gelukkig vond men deze wallabie weer terug op het eiland Kawan in Nieuw-Zeeland. Dit eilandje van 8 bij 3 km ligt in de golf van Harauki op 48 km ten noorden van Auckland.

Het eiland

Het werd in 1862 gekocht door sir George Grey die hier in 1870 allerlei exotische planten en Australische dieren invoerde. Maar met name de witkeelwallabies. Zij gedijden zo goed dat hun aanwezigheid weldra een echte plaag werd. Zij werden dus als schadelijke dieren beschouwd en met duizenden tegelijk uitgeroeid tijdens een campagne tussen 1965 en 1968. Maar ten einde de schade aan de jonge dennen plantages te beperken.

Overlevende witkeelwallabie

Gelukkig kwam men tot de ontdekking dat hier een zeldzame dierensoort bedreigd werd. En zo kwam de Nieuw-Zeelandse bos dienst tussen beide. De laatste overlevenden konden gered en naar Australië overgebracht worden.

De witkeelwallabie vacht of de huidbedekking met de mooie kleuren. De vacht met haar en een oneindig aantal structuurvariaties naar gelang van de omstandigheden in het woongebied. De Witkeelwallabie met zijn inwendige organen. En het systemen in zake bloedsomloop van het dier. Maar ook vertering van het voedsel.  En de klierwerking en ademhaling van het dier. Die een hoge graad van perfectie hebben bereikt. En Witkeelwallabie is uiteraard vooraf de wijze van voortplanting van het dier. Maar even als de manier waar op de jongen worden groot gebracht. Die worden gevoed met de door de tepelklieren afgescheiden moedermelk.

 

 De structuren van de jong zoogdieren van de buideldieren

Buideldieren de jongen worden te vroeg geboren. Bij de Buideldieren groeien de kinderen wel op zeer originele wijze op. Dit verschijnsel werd slechts bij enkele soorten in detail bestudeerd. Zo ook bij de Amerikaanse opossums van het geslacht van het  Didelphis. Maar ook bij de grote kangoeroes van het geslacht Macropus. Hun ontwikkeling kan in drie fasen verdeeld worden stap een de.
Geboorte deze vindt plaats na een bijzonder korte dracht variërend van 8 tot ± 40 dagen. Al naar gelang de soort en de grootte van de volwassen dieren. Het wijfje brengt haar kinderen liggend ter wereld en buigt zich voorover zodra zij uit de cloacaIe opening tevoorschijn komen. Om met haar tong een speeksel paadje naar de tepels te vormen.

De buidel

De pas geborene is in een onvolledige larvaire toestand en wordt ook wel de  buidellarf genoemd.  Bij kleine soorten meet hij slechts 5 mm.  Maar bij de grote kangoeroes 30 mm. Zijn organen verkeren nog in een beginstadium alleen mond en neusgaten zien er reeds enigszins functioneel uit. Even als de kleine gespierde voor pootjes met piep kleine klauwtjes. Verplaatsing van de pas geborene in de buidel.  Maar ondanks zijn zwakke lichamelijke vermogens kruipt deze larf instinctief naar de tepelzone. Deze tepels is in een aantal van 2 tot 27 al naar gelang de soorten.

Die zijn op verschillende manieren gegroepeerd in de buidel. Of bij gebreke hier van omgeven door een klokvormige huidplooi. Waarin het kopje van de larf kan wegschuilen. De larf legt zijn lange reis af in 20 seconden of in vijf minuten. Zo als naar gelang de geobserveerde gevallen. Zodra hij zijn bestemming bereikt heeft. grijp het kleine diertje een tepel. Die onder de trek beweging uitrekt en zwelt en tenslotte de gehele mondholte van de pasgeborene vult.  Zo dat hel diertje hier zonder moeite aan blijft hangen.

Voltooiing valt de ontwikkeling

Zodra het buideldiertje aan de tepel ligt doet het niet veel anders dan drinken en groeien. Tot dat het geheel ontwikkeld is.  Maar de twee of acht maanden na zijn geboorte al naar gelang de soort. Pas dan kan het de tepel en ook de buidel verlaten en hier naar wens terugkeren. Hel wijfje van de grijze reuzenkangoeroe de  Macropus giganleus in mei met  haar jong.

 

Wilkeelwallabie leef continent

Wilkeelwallabie-zoogdier-woongebied

 

 

 

 

Volwassen lengte : 90 tot 110 cm
Volwassen gewicht : tot 4.5 kg
Stam: Gewervelden
Klasse : Zoogdieren
orde: Buideldieren
Familie : Grootvoetigen
Geslacht en soort: Macropus parma (wilkeelwallabie)

 

TROPENWOUD. Dit het dichte oerwoud In de evenaars gebieden. Door de samenwerkende Invloed van vochtigheid en warmte ontstaat hier een bijzonder weelderige. Door een gestrengelde vegetatwitkeelwallabie-zoogdier-tropenwoud woongebiedie. De grote bomen zijn er meer dan 50 m hoog. Lianen en woekerplanten groeien overvloedig het hele jaar door. zonder enige “winterperiode”. Het massale bladerdak vormt een dusdanige afscherming tegen het zonlicht. dat het lage hout voortdurend in het schemerdonker blijft .

 

 

struikwallaby

Struikwallaby Draagt een handige capuchon

struikwallaby

De bos of de struikwallaby van het geslacht Dorcopsis. Die om vat ook vier of zeven soorten. Hij bevindt zich ook in vele op zichten tussen de echte kangoeroes en de boomkanogoeroes.

De huid van de Struikwallaby

Hij bezit een brede kale snuit en kleine oortjes en de staart is dun behaard.  Maar ook de punt is geheel kaal. Als hij bijvoorbeeld springt strekt deze wallaby zijn voor poten naar voren. En terwijl de andere kangoeroes ze over de borst van de vouwen. Zijn vacht varieert van grijsbruin tot zwartbruin.  Ook zijn de lange nek haren liggen naar voren en dienen als bescherming wanneer het dier onder een regenbui naar voedsel moet zoeken.

Komen voor op de eilanden

Deze wallaby woont in de vochtige wouden langs de kust van Nieuw-Guinea en op de naburige eilanden.  Want hij leeft alleen of in groepjes in de lage ontoegankelijke struiken. Het typerende soort de Muller-wallaby (D. mulleri), De roodbruin met witte voor poten en een lichte strook over de lendenen.  Ook die leeft in de zuidelijke wouden van Nieuw-Guinea. In het noorden van dit grote eiland.  In de uitgestrekte regen en moeras wouden.  Daar woont de Hagen-wallaby (D. hageni). Maar ook de Goodenough-wallaby (D. atrata) woont op de gelijknamige eilanden.

Het voedsel

Hij heeft zich aangepast aan de dichte struikgroei  mmar ook aan de dun bezaaide eucalyptus  bossen. Tenslotte vinden we in de bergen rond Port Moresby de Macleay-wallaby (D. macleayi). Die ook zich onderscheidt door zijn schedelvorm en zijn gebit. AI deze wallaby ’s zijn vegetariërs zij voeden zich met bladeren en vruchten maar ook met wortels.

De jongen

De larve klimmen op eigen krachten tot aan de centrale zak  van de parsupium van de moeder. Waar zij zich direct aan een tepel leggen. En deze niet meer los laten eer zij geheel tot ontwikkeling zijn gekomen.

Struikwallaby leef continent

struikwallaby-zoogdier-leef-gebied

 

 

 

Taxonomische indeling

Stam: Gewervelde dieren
Klasse: Zoogdieren
Orde: Marsupalia
Familie: Buideldieren
Geslacht: Dorcopsis sp.
Soort: struikwallaby

Eigenschappen Kenmerken

  • Dracht: 1  zelden 2 jongen
  • Lichaamslengte: 50 tot 80 cm
  • Staartlengte : 35 tot 55 cm
  • de Macleay-wallaby hoort tot het onder geslacht Donopsulus

 

Struikwallaby leef gebied is de TROPENWOUD.

Dit het d ichte oerwoud in de evenaars gebieden. Bovendien door de samen werkende invloed van vochtigheid en warmte. En zo ontstaat hier een bijzonder weelderige. Door een gestrengelde vegetatie. De grote bomen zijn er meer dan 50 m hoog. Lianen en woeker planten groeien overvloedig het hele jaar door.  Want die zonder enige winter periode stop met groeien. Het massale bladerdak vormt een dus danige afscherming tegen het zon licht. Dat het lage hout voort durend in het schemer donker blijft.

struikwallaby-zoogdier-tropenwoud woongebied

 

De familie van de MEGACHIROPTERA  vrij grote soort zijn vaak vruchteneters in deze klasse bevat ook.

André zoogdieren in deze zijn nog  4 soorten van de Grote vleermuizen ook om te bekijken waard is.

 

pademelonPademelon  We herkennen deze kangoeroe aan zijn kleine gestalte. Maar ook aan zijn massieve lichaam en zijn betrekkelijk korte achterpoten.

 

 

 

reuzen-kangoeroe-zoogdierReuzen kangoeroe  Is een van de vreemdste buideldieren. Maar men heeft namelijk kunnen vaststellen dat hij zijn leven lang doorgroeit.

 

 

 

bennett-wallabie-zoogdierBennettwallabie  Deze dieren leven in het hoog struik gewas. Maar ook bij voorkeur op betrekkelijk open terrein met weinig bomen.

 

 

 

Wilkeelwallabie-zoogdierWikeelwallabie  Zij werden dus als schadelijke dieren beschouwd en met duizenden tegelijk uitgeroeid tijdens  een campagne tussen de jaren 1965 en 1968

 

 

 

Wil je nog meer weetjes en tips van dieren weten?
De wormen er zijn drie klasse van de worm zoals de.
Van sponsen tot kwallen  zijn typisch dieren zoals de.
De eencelligen dieren leven vormen beginnen met organismen zoals.
De vogels soorten die over de gehele wereld zijn verspreid. En nagenoeg elk milieu buiten de diepe oceanen bevolken. Vogels zij er in alle formaten.
Ik kan je  helpen met  spreekbeurt of werkstuk  met 20 tips. Wil je ook een succesvol werkstuk?
Web JVM dieren informatie heeft ook een  dieren kaarten map waar je ook tips  van alle dieren te zien zijn.

bennett-wallabie

bennett-wallabie is ook wel grijze struikkangoeroe genoemd

bennett-wallabie-zoogdier

De soorten wallabies

De Bennett-wallabies zijn de grootste kangoeroes van het geslacht van de wallabia. Maar om vatten drie ondersoorten maar onder de roodborst wallabie. En dat is de  Wallabia r. rufogrisea van de Bass Strait Eilanden.  Maar de Tasmaanse Bennett-wallabie. En de  Wallabie r. frutica is wijd verspreid over geheel Tasmanië.  En ook tenslotte de rosborst-Bennett-wallabie die vroeger wijd verspreid was. Maar helaas gedecimeerd door vee fokkers die hem als ongenode gast beschouwden.

De streek van de Bennett-wallabies en kleuren

Zijn huidige woongebied omvat alleen nog de oostelijke kust streek van Australië. Deze onder soorten verschillen enigszins in grootte en kleur. De vacht van het hoofdtype is bruingrijs met een rossige tint achter aan de hals en op het achter deel. De donkere snuit vertoont aan weerszijden twee lichte strepen. De kin en de borst en buik zijn witachtig. De smal toe lopende staart is grijs. En lichter aan de onder zijde en heeft een zwart bruine punt. Deze staart is langer dan die van de andere kangoeroes en dient als steun wanneer het dier zit of springt.

De woongbieden

De Bennett-wallabies leven in hoog struik gewas. Is bij voor keur op betrekkelijk open terrein met weinig bomen. Zij komen in troepjes op het open veld grazen van zonsondergang tot aan het eerste ochtendgloren. De Tasmaanse ondersoort bezit een dikke langharige vacht. Die hem bovendien beschermt tegen het gure klimaat en de sneeuwbuien. die bijvoorbeeld op dit zuidpool eiland dikwijls voor komen.

Het mannetjes en de vrouwtjes

De Bennett-wallabie heeft een grijs bruinige vacht met een lichtere gekleurde buik. Maar de bennett-wallabie zijn zilver kleurige.  Maar ook de staart eindigt met een zwarte punt. Net zo als bij zijn poten en de  oren en snuit. Het verschil tussen een man en een vrouw is gemakkelijke te herkennen. De mannen zijn namelijk een heel stuk groter en zwaarder dan de vrouwtjes. De mannetjes kunnen wel 50 cm groot worden en wegen 20 kg. Vrouwtjes wegen maar zelden meer dan 12 kg.

Bennett-wallabie leef continent

bennett-wallabie-zoogdier-leef-gebied

AUSTRALISCH GEBIED. Benevens Australië en Tasmanië omvat dit gebied Nieuw-Guinea en Nieuw-Zeeland. Als mede de eilandengroepen er tussen in. Vanwege de
geografische afzondering is de fauna hier zeer origineel in Australië.  Prototheria  de primitieve ovipare zoogdieren  zo als vogelbekdieren en mierenegels. Maar ook buideldieren en kangoeroes maar ook koala’s en andere.  Loopvogels emoes en kasuarissen maar ook kiwi’s. In feite uit vele vroegere tijden overgebleven diersoorten.

 

Taxonomische indeling

Stam: Gewervelde dieren
Klasse: Zoogdieren
Orde: Buideldieren
Familie: Grootvoetigen
Geslacht: Wallabia rufogrisea
Soort: Bennell-wallabie

Eigenschappen Kenmerken

  • Dracht : 29 tot 30 dagen
  • lichaamslengte : 92 tot 120 cm
  • Twee jongen per jaar
  • Staartlengte : 65 tot 75 cm
  • De jongen blijven 269 tot 285 dagen in de buidel
  • Volwassen gewicht : tot 27 kg

bennett-wallabie-zoogdier-woongebied

Bennett-wallabie het leef gebied is de DUN BEGROEID WOUD.

Dit zijn overgangszones waarin het woud van open naar dichte bossen.  En bovendien vanwege het klimaat of de kwaliteit van de bodem. Het is zo niet in staat is zijn dichtheid te handhaven. In de gematigde streken hebben zo de bossen talrijke veranderingen onder gaan.  Bijvoorbeeld door dat grote oppervlakten werden verbrokkeld om tot leef gebieden voor de mens te worden omgezet. Van de primitieve woudbedekking blijven al dus nog slechts bossen over.  Maar ook het kreupelhout of oeverbegroeiingen bij waterlopen over.

Wil je nog meer weetjes en tips van dieren weten?
De wormen er zijn drie klasse van de worm zoals de.
Van sponsen tot kwallen  zijn typisch dieren zoals de.
De eencelligen dieren leven vormen beginnen met organismen zoals.
De vogels soorten die over de gehele wereld zijn verspreid. En nagenoeg elk milieu buiten de diepe oceanen bevolken. Vogels zij er in alle formaten.
Ik kan je  helpen met  spreekbeurt of werkstuk  met 20 tips. Wil je ook een succesvol werkstuk?
Web JVM dieren informatie heeft ook een  dieren kaarten map waar je ook tips  van alle dieren te zien zijn.
gewone-vachtegel

vachtegel zoogdier

Vachtegel zoogdier is een lekkernij voor de papoea’s bewoners om het  vlees van het dier. Vooral opmerkelijk van de vachtegel is dat het eierlegende zoogdier is. En bovendien is ook een cloacadieren behoort. De familie van de Tachyglossidae van het geslacht zagloussus bruijni. De vachtegel komt voor op het eiland Nieuw-Guinea.

De soort egels

vachtegel zoogdierDe vachtegel zoogdier is een van de merk ­waardigst zoogdier. Er bestaan drie soorten de zwartharige en ook de wit stekelige en de gewone vacht­egel zoogdier. Alle de echte soorten en geogra­fische onder soorten worden trou­wens. Door vele specialisten beschouwd als verschillende vor­men van één enkele hoofd soort. De gewone vachtegel is groter dan de Australische mierenegel en heeft minder en kortere stekels. Die bedekt zijn met ruwe haren.

De snuit beslaat twee derde van de totale kop lengte en is enigszins naar beneden toe gebogen.  Terwijl de voor en achter poten hebben vijf tenen. Maar alleen de drie middelste tenen van de achter poten dragen klauwen. De mannetjes hebben bovendien een spoor aan beide achter poten. Deze mierenegel is in de eerste plaats een nacht dier dat zijn voedsel. bestaande uit insecten die op de bos bodem verzamelt

De diersoort

In het verleden veronderstelde men dat het geslacht 3 soorten telde van het dier. Maar tegenwoordig worden deze als een en dezelfde soort beschouwd. De populatie vachtegels in Nieuw-Guinea neemt in aantal af van wege het kappen van de bossen en de intensieve jacht op het dier. Het vachtegel is even eens bescherming van deze diersoort is dan ook dringend noodzakelijk.

Komt voor op eiland

AUSTRALISCH GEBIEDNieuw-Guinea en het eilandje Satawati zijn het exclusieve geboorte land van dit vreemde schepsel. Terwijl de gewone Aus­tralische mierenegel veel weg heeft van een grote egel. Maar is deze vacht­egel zoogdier zonder echte stekels. Dus een unieke verschijning. Het is een soort dier uit een andere wereld of een ander tijdperk.

 

Het vlees van de vachtegel zoogdier.

De inheemse bevolking van Nieuw-Guinea jaagt op dit dier van wege zijn smakelijke vlees.

De kleuren van de vachtegel

Het heeft een mooie donker bruine vacht die vaak naar kaneelbruin neigt.

Het lichaam van de vachtegel

Het kleine kopje loopt uit in een vreemd soortige slurf. Bovendien met aan het uit einde een mond en twee neusga­ten. Ook de voor poten dragen alleen klauwen aan de drie middel vingers.  Maar ook de achterpoten zijn echter voor zien van vijf kromme klauwen .

De voortplanting van de vachtegel

GEWONE VACHTEGELDrachtige wijfjes ontwikkelen een tijdelijke broed buidel aan het achter lijf van het dier. Waar in de door haar gelegde eieren worden uitgebroed en waarin de uit gekomen jongen later veiligheid
en voedsel vinden en zich verder ontwikkelen. Van de levenswijze van dit dier is maar zelden waar genomen  en verder van het dier is weinig bekend. Maar men neemt aan dat deze zeer veel over een komt met de levenswijze van de Australische mierenegel.

Het wijfje heeft een buidel op de buik. Waarin de tepel klieren uit­monden. Het ei met een vliezige schaal wordt op de grond gelegd. Waarna het wijfje het in haar buidel deponeert. Hier wordt het in tien dagen uitgebroed. Het jong is nog maar een vormeloze larf. Die zich aan een tepel vast zuigt en pas na enkele weken hiervan los komt. Vachtegel zoogdier rollen zich op tot een bal.

Vachtegel zoogdier  met slechts één enkele orde van de Monotremata die de vogelbekdieren en de mierenegels zijn.  Bij deze primitieve dier soorten leggen de wijfjes weke. Met een dooier rijke eieren.  De Vachtegel zoogdier jongen  als ze uit komen. Worden de jongen gevoed met melk die door de poriën van de moederbuik sijpelt.

Vachtegel zoogdier leven gebied

vachtegel-zoogdier-leven-gebiedOp het eiland van Nieuw-Guinea in de provincie pappoea en ook het west papoea. Maar de natuurgebieden zijn verschillende plekken en mooiste maar ook unieke gebieden. Maar telt ook vele diersoorten en planten die ook unieke zijn.

Benevens Australië en Tasmanië omvat dit gebied Nieuw-Guinea en Nieuw-Zeeland. Als mede de eilanden groepen er tussen in. Van wege de geografische af zandering is de fauna hier zeer origineel van de  prototheria  van de primitieve ovipare zoogdieren.  Zo als kangoeroes en buideldier maar ook  koala’s en andere dieren. Maar ook de loopvogels  en emoes en ook kasuarissen maar ook  kiwi’s. is boendien in feite iut vele vroeger tijden over gebleven dier soorten.

 

Taxonomische indeling

Stam: Gewervelde dieren
Klasse: Zoogdieren
Orde: Monotremata
Familie: Tachygiossldae
Geslacht: zagloussus bruijni
Soort: Vachtegel

Eigenschappen Kenmerken

  • Ovipaar
  • Levensduur: 30 jaar (in gevangenschap)
  • Lichaamslengte: 50 tot  70 cm
  • Volwassen gewicht: 10 tot 12 kg
  • Milieu in bos
  • Verspreiding in Nieuw-Guinea

 

Vachtegel zoogdier komt voor in TROPENWOUD.

vachtegel-zoogdier-tropenwoud woongebiedDit is het dichte oerwoud in de evenaars gebieden. Door de samen werkende in vloed van vochtigheid en warmte.  Dus ontstaat hier een bij zonder weelderige. Die door een gestrengelde vegetatie. De grote bomen zijn er meer dan 50 m hoog. Lianen en woeker planten groeien overvloedig het hele jaar door.  Dus zonder enige  winterperiode. Het massale bladerdak vormt een dus danige af schermt tegen het zonlicht. Dat ook  het lage hout voort durend in het schemer donker blijft.

 

ORDE MONOTREMATA van de  SNAVELDIEREN

Deze orde omvat 2 families met tezamen slechts 3 nog levende soorten. Hoe wel de snaveldieren goed aangepast zijn aan hun milieu. Worden de dier beschouwt men hen als primitieve zoogdieren. In die zin dat zij sommige reptielachtige kenmerken  bevatten wat betreft hun lichaamsbouw hebben behouden. Bovendien zijn de dier die leggen eieren.

Daarnaast hebben zij echter specifieke zoogdiereigenschappen. Allereerst hebben de dieren een vacht en melklijsten. Mogelijk vertegenwoordigen de snaveldieren eerder een parallel lopende evolutie lijn dan een stadium in de evolutie van de zoogdieren. Het feit dat er geen fossiele snaveldieren zijn gevonden. En dat maakt het moeilijk de afstamming geschiedenis van deze groep te begrijpen.

Cloacadieren

Hoewel er veel verschillen bestaan tussen volwassen cloacadieren geen tanden hebben. Bovendien heeft het jonge vogelbekdier in het begin melktanden. Die echter nadat ze zijn uit gevallen niet vervangen worden. Beide soorten hebben snavels. Die van het vogelbekdier lijkt op de snavel van een eend.  Maar die van de mierenegel is puntiger en geschikter om er mieren mee te zoeken. De pas geboren jongen hebben een zeer korte snavel. Die dus ze in staat stelt de melk van de moeder te drinken.

 

De familie van de Monotremata soorten in deze klasse bevat ook.

mierenegel-zoogdierMierenegel

Is een eigenaardige  egel die eieren legt. Maar legt 1 ei per keer in de broedtijd. Maar heeft ook krachtige klauwen.

 

 

vogelbekdier-zoogdierVogelbekdier

het vogelbekdier is ongetwijfeld het vreemdste dier. Het dier ziet er zo merkwaardig uit dat we niet weten of het een zoogdier is.

 

 

Wil je nog meer weetjes en tips van dieren weten?
De wormen er zijn drie klasse van de worm zoals de.
Van sponsen tot kwallen  zijn typisch dieren zoals de.
De eencelligen dieren leven vormen beginnen met organismen zoals.
De vogels soorten die over de gehele wereld zijn verspreid. En nagenoeg elk milieu buiten de diepe oceanen bevolken. Vogels zij er in alle formaten.
Ik kan je  helpen met  spreekbeurt of werkstuk  met 20 tips. Wil je ook een succesvol werkstuk?
Web JVM dieren informatie heeft ook een  dieren kaarten map waar je ook tips  van alle dieren te zien zijn.
mierenegel

Mierenegel zoogdier

Mierenegel zoogdier is een eigenaardige Australische egel die legt eieren. Zoogdieren monotremata of de snaveldieren. En de Kenmerken van de Mieregel zoogdier en de Latijnse naam is Tachyglossus aculeatus. De mierenegel hebben een ruwe vacht en stekels op de rug. Ze hebben een verlengde slanke snuit en sterke poten en het zijn goede gravers. Zoals alle miereneters hebben ze geen tanden en zwakke kaken. Termieten en mieren en andere kleine insekten worden met behulp van een lange kleverige tong. Die een heel eind buiten de snuit kan worden uit gestoken en naar binnen gewerkt. Vervolgens worden de insekten tussen tong en verhemelte plat gedrukt.

De mierenegel zoogdier is een van de meest eigenaardige vertegenwoordigers van het dierenrijk. Snaveldieren indeling van de families is een Tachyglossidae.mierenegel zoogdier

Er zijn 5 soorten met 2 geslachten. De mierenegels zijn dieren met stevige vormen. Gewone mierenegel heeft een gedrongen en min of meer rond lichaam. Lijken op grote egels met min of meer talrijke en lange stekels tot 6 cm. Van verschillende dikte. Het dier heeft scherpe dikke stekels net als een egel. De snuit is lang en dun als een slurf met twee neusgaten aan het uit ­einde. De mierenegel is niet zo best in staat om zijn lichaamstemperatuur te regelen en in koude perioden houdt hij een winter slaap.

De poten van de mierenegel

De poten zijn vreemd naar achteren gebogen maar zijn ook voor zien van krachtige klauwen. De mierenegel zoogdier is erg onhandig in zijn bewegingen. En bovendien kan het gebeurt zelfs wel dat het dier struikelt over zijn eigen sterk gebogen poten.  Terwijl de vingers en tenen dragen sterke kromme nagels heeft. Waar mee de mierenegels zich bliksemsnel kunnen in graven als er gevaar dreigt. Zij graven echter geen holen. Maar in holle stammen of tussen boom wortels en stenen.

Meer kenmerken van de mierenegel zijn

AUSTRALISCHE MIERENEGELMierenegels leven voor namelijk vooral van mieren. En veel al gaan ze ’s nachts op jacht.  Maar hoe wel ze ook over dag wel gezien worden. De gewone mierenegel is een gedrongen dier met een lange cilindrische snavel achtige snuit. Waar mee op die manier naar mieren wordt gesnuffeld.

Een ander op­ vallend kenmerk van de mierenegel zoogdier is de lange smalle kleverige tong. Die zeker twintig centimeter ver buiten de bek gestoken kan worden. De bek op zichzelf is niet meer dan een soort buis zonder tanden. Maar wonen in holle boom stammen en tussen boom wortels of rots blokken.

Waar zij zich stevig verankeren en beschermd door hun rug stekels. Hun snuit vormt een soort snavel met hoornachtige bekleding. Die aan het uit einde de neus gaten en een eenvoudige mond bevat. Aan het uit einde van de onbehaarde snuit bevindt zich de spleetvormige mond.  Het opmerklijke van de tong  is zo uit  15-18 cm ver uit gestoken kan worden. Op de tong wordt kleverig speeksel gevormd waar door elk insekt dat hij op likt maar ook meteen gevangen is.

bescherming

Zijn rug is bedekt met ongeveer 5 cm lange stekels die bovendien vooral belangrijkste bescherming vormen van het dier. Bij eventueel  gevaar graaft hij de kop en het voorste deel van het lichaam
snel in de grond en blijft er tot de kust weer veilig is. Hij kan zich binnen 9 minuten volkomen ingraven in het zand. De mierenegels houden zich op zandige terreinen op waar veel mieren en termieten zijn. De mannetjes bezitten bovendien aan de achter poten een spoor die zij gebruiken om zich te verdedigen.

Het bestaan van de mierenegel

Er zijn verschillende soorten mierenegels zoogdier. Maar de meest bekende is wel de Australische mierenegel. Die  boven op de afbeelding te zien is. Over het gedragspatroon van het dier is vrij veel bekend. Mierenegels ko­men op de meest uit een lopende plaatsen voor. Ze leiden een eenzaam en vrij rustig bestaan. Ze kunnen ongeveer 50 jaar oud worden. Er zijn drie variëteiten mierenegels in Australië en één op Nieuw-Guinea, die onderling echter maar heel weinig verschillen.

Hoe het dier voor beweegt

tandeloze mierenegelOver het algemeen bewegen de mierenegel zoogdier ze zich langzaam over de grond voort. Maar ze rennen na­tuurlijk ook wel eens een enkele keer. Met behulp van hun lange nagels kunnen ze bovendien in bomen klimmen. Maar als er gevaar dreigt dan graaft de mieren­egel zoogdier in. Zo binnen enkele minuten een gat in de grond en verdwijnt daar dan volkomen in.  En op die manier aan het gevaar ontsnappend.  Maar als de grond hier niet geschikt voor is of wanneer de mierenegel zoogdier zich bedreigd voelt. Dan rolt hij zich op net als de ons bekende egel op.

De mierenegel  zoogdier heeft harde en scherpe stekels op deze pikkerige bal zijn voldoende om elke aanvaller af te schrikken. Zijn rug is bedekt met ongeveer 5 cm lange stekels. Die zijn belangrijkste bescherming vormen. Bij eventueel gevaar graaft hij de kop maar ook het voorste deel van het lichaam in. Snel in de grond maar blijft er tot de kust weer veilig is. Hij kan zich binnen 9 minuten volkomen in graven. De mierenegels houden zich op zandige terreinen op waar veel mieren en termieten zijn.

Wat eet de mierenegel zoogdier?

De mierenegel zoogdier voedt zich voorname­lijk met mieren en mieren en termieten en ander insecten. Die hij zo met zijn lange tong bij een veegt. Zij hebben geen tanden. Maar malen hun prooi diertjes fijn door een paar hoornachtige randen onder op de tong tegen hun geribbelde verhemelte te wrijven.

Geslachten en soort Tachyglossus aculeatus

Tachyglossus met twee soorten rechts snavelige mierenegels:
T. aculeatus of Australische mierenegel leeft ook op Nieuw-Guinea en
T. setosus of Tasmaanse mierenegel.

Zaglossus met drie soorten krom snavelige mierenegels maar iets groter  en max. lengte 75 tot 80 cm.

Maar ook wel vachtegels genoemd.
Z. bartoni of zwartharige vachtegel.
Z. bubuensis wit stekelige vachtegel alle drie woonachtig op Nieuw-Guinea en enkele om liggende eilanden.

De voortplanting mierenegel

jonge mierenegelDe wijfjes dragen een soort buidel op de buik. De zogenaamde broed zak waarin de openingen van de tepelklieren uit komen. En die pas verschijnt als de dieren hun ei gaan leggen. Meestal leggen zij slechts één ei.  Dat dus door een serie ingewikkelde bewegingen. Bijvoorbeeld door buiging van het bekken en uit stulping van de cloaca dat betekend het geslachts-organen. Het wijfje ontwikkelt een tijdelijke broed buidel aan het achterlijf. Deze huid plooi ontwikkelt zich aan het begin van het voortplantings seizoen.Maar tenslotteword het ei in de broed zak wordt gedeponeerd.

Ten slotte ei in de buidel zak waar in het 7-10 dagen wordt bebroed. De buitenkant van het ei is kleverig zo dat het beter in de buidel blijft zitten. Het pas uit gekomen jong is maar 1,25 cm lang en
volslagen hulpeloos en moet zich daarom verder ontwikkelen in de buidel van zijn moeder.

Het wijfje produceert melk in over vloed in haar borst klieren. Maar het dier  heeft geen tepels om aan vast te zuigen. Zo dat het jong zich voedt door speciale gedeelten van de huid van het onderlichaam. Waar langs de melk stroomt zo kan het jong af te likken melk. Wanneer er stekeltjes gevormd worden op het jong. Op een leeftijd van ca. 3 weken wordt het jong niet langer
door de moeder mee gedragen.

Mierenegel zoogdier leven gebied

Het gebied begint Thursday eiland ten noorden van Australië. En loopt zo langs de kuststrook naar beneden naar het Alpine National Park. Is bijvoomierenegel zoogdier leven gebiedrbeeld het leven gebied van de mierenegel. De Australische mierenegel. Woont in lichte bossen en struik savannen en rots savannen. waar veel mieren en termieten te vinden zijn. Deze stevige diertjes schijnen tot vijftig Jaar oud te worden.

Taxonomische indeling

Stam: Gewervelde dieren
Klasse: Zoogdieren
Orde: Prototheria
Familie: Mierenegels
Geslacht: Tachyglossus aculeatus
Soort: Australische mierenegel

Eigenschappen Kenmerken

  • Legsel: 1 ei per keer
  • Broedtijd: 8 tot 10 dagen
  • Doorsnede ei: 13 tot 15 mm
  • Lengte: bij geboorte 12 mm
  • Volwassen gewicht:2,5 tot 6 kg
  • Lengte lichaam: 35 tot 53 cm
  • Lengte staart: 9 cm
  • Leven duur: 50 jaar
  • Gewicht is tussen de 2,5 tot 2,9 kg
  • Lengte Stekels ongeveer 5cm

Mierenegel zoogdier komt voor op de SAVANNE.

mierenegel-zoogdier-savanne-woongebied

Daar van is het type de uit gestrekte gras vlakte die ten noorden van de Australië. Die bijvoorbeeld een brede strook vormt over het Australiëvaste land. Hier en daar wat bomengroei.  Maar gescheiden van de eigenlijke woestijn. Die bijvoorbeeld door de sub woestijn steppeachtige waar op dunne bosjes struik gewas voor komen. De Australië savanne is beroemd om de rijk dom aan grasetende fauna al daar. Maar ook de variëteit van krachtige carnivoren die er als een natuurlijk gevolg van is. Daar in tegen van ten koste van de vorige leven.

 

ORDE MONOTREMATA: SNAVELDIEREN

Deze orde omvat 2 families met tezamen slechts 3 nog leven de soorten. Hoewel de snaveldieren goed aan gepast zijn aan hun milieu. Beschouwt men hen als primitieve zoogdieren in die zin dat zij sommige reptielachtige kenmerken wat betreft hun lichaamsbouw hebben behouden.  En bovendien leggen zij eieren. Daarnaast hebben zij echter specifieke zoogdier eigenschappen zoals een vacht en melklijsten. Mogelijk vertegenwoordigen de snaveldieren eerder een parallel lopende evolutie lijn dan een stadium in de evolutie van de zoogdieren. Het feit dat er geen fossiele snaveldieren zijn gevonden maakt het moeilijk de afstammingsgeschiedenis van deze groep te begrijpen.

De toekomst van de eieren  leggende zoogdieren

zwemmende mierenegelZo  wel het vogelbekdier als de mierenegels zijn volgens de Australische wetten beschermde dieren. Het vogelbekdier is het algemeenst op Tasmanië. Waar de aan tallen toe nemen. De mierenegels komen zo wel in Australië als op Nieuw-Guinea voor. Maar ook  hun grootste bescherming is waarschijnlijk het feit dat ze voor de mens ongevaarlijk zijn. Maar ook onbruikbaar zijn voor voedsel.

Het bestuderen van het vogelbekdier is uiterst moeilijk. Hij is namelijk erg schuw en tevens voornamelijk nachtdier. Zoölogen die deze dieren bestuderen moeten vaak vele weken geduldig wachten. Maar ook lang niet altijd wordt het met succes bekroond. Een aan tal paren heeft men in gevangenschap gehouden. Waar hun gewoonten van dichtbij bestudeerd konden worden. Maar zij zijn erg moeilijk te vangen.

Even als met het vogelbekdier gaat het met de voortplanting in dierentuinen maar moeilijk. Terwijl dat bij de mierenegel ook dus moeilijk is. Het eerste vogelbekdier ontdekte men tegen het einde van de l 8de eeuw. Maar het duurde 100 jaar eer men voldoende af wist van de broed gewoonten. Eerst dacht men dat de eieren in het moederlichaam uit kwamen. Zo als dat het geval is bij sommige soorten reptielen. Maar in 1884 bewees de Britse zoöloog dat de eieren werden gelegd. En uit kwamen buiten het lichaam. Een Duitse zoöloog ontdekte het zelfde bij de mierenegels.

De familie van de Monotremata soorten in deze klasse bevat ook.

vachtegel-zoogdier Vachtegel

Is bovendien een merkwaardige zoogdier. Er bestaan drie soorten van de vachtegel. Deze komt voor in Australische land. Maar heeft veel weg van de mierenegel.

 

 

vogelbekdier-zoogdierVogelbekdier

het vogelbekdier is ongetwijfeld het vreemdste dier. Het dier ziet er zo merkwaardig uit dat we niet weten of het een zoogdier is.

 

Wil je nog meer weetjes en tips van dieren weten?
De wormen er zijn drie klasse van de worm zoals de.
Van sponsen tot kwallen  zijn typisch dieren zoals de.
De eencelligen dieren leven vormen beginnen met organismen zoals.
De vogels soorten die over de gehele wereld zijn verspreid. En nagenoeg elk milieu buiten de diepe oceanen bevolken. Vogels zij er in alle formaten.
Ik kan je  helpen met  spreekbeurt of werkstuk  met 20 tips. Wil je ook een succesvol werkstuk?
Web JVM dieren informatie heeft ook een  dieren kaarten map waar je ook tips  van alle dieren te zien zijn.
vogelbekdier

vogelbekdier-zoogdier

Vogelbekdier zoogdier lijkt op geen enkel levend dier. Het is wellicht het vreemdste zoogdier het vogelbekdier. Maar wat eet het zoogdier voor voedsel. Het meeste opmerkelijke zijn de jongen van het zoogdier. Komt het jong uit een ei of uit de baarmoeder? En is de vogelbekdier gifig en waar leven de dieren of  is de vogelbekdier uitgestorven.

Wat is een vogelbekdier?

Het vogelbekdier zoogdier is ongetwijfeld het vreemdste thans levende dier. Hij ziet er zo merkwaardig uit dat vele personen niet weten dat het een echt zoogdier is. Heeftvogelbekdier zoogdier een zeer bizar uiterlijke maar  voor zijn levenswijze volmaakt aangepast  is .Het heeft een aantal morfologische en anatomische eigen­schappen gemeen met de reptielen. Waar door het een van de meest primi­tieve zoogdieren is. Snaveldieren zijn oer oude zoogdieren die nog eieren leggen. De Snaveldieren bezitten een reeks anatomische kenmerken die zowel aan de Reptielen als aan de Zoogdieren doen denken. Vroeger meende men dat zij verwant waren met de Buideldieren. Maar tegenwoordig beschouwt men ze even als de Buideldieren. Want als afkomstig van een wel licht gemeenschappelijke maar toch hypothetische voor ouder. Waarna de evolutie wegen zich gescheiden zouden hebben.

Zoogdieren monotremata of snaveldieren

Het vogelbekdier en de mierenegel vormen samen. Een orde van de zoogdieren die de Monotremata uit het Griek oudheid. Met één enkele opening. Dizoogdieren monotremata of snaveldierene duidend op cloaca betekend de opening in het lichaam van dieren. Een holte waarin tegelijk het urnenkanaal het rectum en de geslachtsorganen uit komen.

Deze enkele soorten vormen bovendien een onderklasse de Prototheria of de Oer zoogdieren. We moeten hier niet uit concluderen dat de oer zoogdieren. Maar ook de over levenden zijn van de oudste stammen van zoogdieren. Dus zij vormen en tak die zich  afzonderlijk ontwikkeld heeft. En waar van en de oorsprong niet kent. Door gebrek an fossiele resten. De oudste van deze resten dateren namelijk uit het Pleistoceen. Dat wil zegen het begin van ons kwaternair tijd perk 2 tot 3 miljoen jaar geleden. Opgemerkt moet worden dat deze dieren geen tanden hebben. Want dit zijn de meest bestendige organen. Die als een ideaal identificatiemiddel vormen. De tanden van het dier

Wel licht het vreemdste zoogdier het vogelbekdier

De orde der Monotremata of Snaveldieren beperkt tot de Australische zone. Omvat twee families  de Tachyglossidae met vijf soorten mierenegels en de Ornithorhynzoogdieren vogelbekdier of snaveldierenchidae met één soort vogelbekdier. Het is ’s nachts actief. Maar is niet schadelijk en heeft weinig natuurlijke vijanden. Het wordt wettig beschermd en komt derhalve overvloedig voor in Tasmanië en in het oostelijk deel van Australië. Het kan lange tijd onbeweeglijk in het water liggen. Met zijn kleine oogjes de omgeving afspiedend.

De aangepaste snavel van de vogelbekdier

Vogel­bekdier zoogdier met zijn hoornach­tige en tandeloze bek lijkt zo zeer op een eenden snavel. Dat de dierkundigen dit beest de naam Ornithorhynchus ana­tinus hebben gegeven. Maar het geen zo­ veel betekent als gelijkend op een eend. Dit is inderdaad de beste beschrijving als we de kop van het vogelbekdier zoogdier zien de brede en platte iets gekromde bek.  Zo langs de rand voor zien van schuine groeven. Vormt een zeer praktisch hulp middel wanneer dit dier op zoek is naar zijn voedsel.

Het gif het van de vogelbekdier is giftig

Het mannetje van het vogel­bekdier zoogdier draagt een hoorn achtige spoor.  De mannetjes dragen aan de achter poten. Een soort holle klauw die via een kanaaltje met een gifklier verbonden is. De rol van dit gif apparaat is niet goed duidelijk. Experimenten toonden aan dat dit sterke gif een bloedstollende uitwerking heeft. Die verbonden is met een gifklier. Maar aan elk van zijn poten. Het is bovendien het enige giftige zoogdier.  Maar afgezien van enkele spitsmuizen. Die ook een giftig speeksel bezitten.

De vogelbekdier is de beste zwermer

Het vogel­bekdier zoogdier leeft in de traag ­stromende rivieren en in de meren van het Australische vasteland. Het zwemt en duikt als de beste en is vol­ledig aan het water leven aangepast. Bovendien de ogen en oren van het vogelbekdier liggen in groeven die door huid plooien worden afgesloten als het dier onder water zwemt. Wanneer hij onder water jaagt gaat het vogelbekdier
dan ook helemaal af op zijn gevoelige. Terwijl de leerachtige snavel bij het opsporen van prooi in het water. De neus gaten liggen op de punt van de boven snavel maar zij kunnen alleen functioneren als de kop van het dier boven water is.  De jonge vogelbekdieren bezitten tanden maar volwassen dieren hebben gegroefde hoorn platen aan weerszijden van hun kaken om hun prooi
te kauwen.

En woont in hol aan de oever

Het vogel­bekdier zoogdier graaft zijn hol in de rivieroever. Aan het einde van de en­kele meters lange gang bevindt zich een ronde kamer. Waar het dier over­dag verscholen zit. Pas tegen de nacht komt het tevoorschijn. Het vogelbekdier leeft zo wel op het land als in het water en is uitstekend aangepast aan het waterleven. De dichte vacht en zijn zwemvliezen en de huidplooi onder aan de snavel. Die de ogen beschermt. Als die duikend zoekt het dier zijn prooidiertjes met zijn snavel. Die aan de buitenzijde bekleed is met teen fijn gevoelig huidje. die voor zien van voelorganen.
Het is een drukke graver die met zijn voor poten lange gangen in de oevers
uitgraaft. De brede platte en gespierde staart is een nuttig werktuig.
Dat dus het uitgegraven aarde netjes op een hoop duwt. Maar of tegen de buik gevouwen de bladeren voor de bekleding van het nest aanvoert.

Wat eet de vogelbekdier?

Het vogelbekdier jaagt voor namelijk op de bodem van het water. Waar bij hij een minuut of langer onder duikt om met zijn snavel in de modder te zoeken naar kreeftachtigenmaar ook waterinsekten en larven. Ook eet hij kikkers en andere kleine dieren en af en toe wat planten. Vogelbekdieren hebben een enorme eetlust ze verorberen wel 1 kg voedsel per nacht. Maar in de nacht als die tevoorschijn komt voeden ze ook met pieren en aardwor­men. Die dus immers ook pas in het duis­ter uit de grond komen. Ook eet hij wel kleine schaaldieren en slikt hij een flinke hoeveelheid modder in.  Maar ook wormen en  kleine waterdiertjes op de modder bodem van vijvers en rustige rivieren.

De voortplanting van de vogelbekdier

Het bijzondere van de Snaveldieren is dat zij eieren leggen! Toch zijn het echte zoogdieren. De voortplanting van het vogelbek­dier zoogdier is beslist uniek. Het wijfje bedekt haar leger met natte bladeren en legt hier in haar eieren. Het wijfje legt meestal twee eieren in haar nest . Zij zorgt voor de juiste temperatuur gedurende de tiendaagse broedperiode.  Als de jongen uit het ei komen. Zijn ze nog erg klein zo 2 ,5 cm lang en zij beginnen al spoedig de melk te drinken. Na de broedtijd beginnen de jongen de melk te zuigen die zomaar uit de moedervacht komt sijpelen.

Want het wijfje van het vogelbekdier zoogdier bezit geen tepels. Maar twee van poriën voorziene buik zones laten een voedende melk doorsijpelen. Want afkomstig van de onder liggende tepel klieren.  Dus de jongen zuigen de melk druppels uit de moeder vacht. Zij hebben nog niet de kenmerkende van een snavel. Wanneer er stekeltjes gevormd worden op een leeftijd van ca. 3 weken dan wordt het jong niet langer door de moeder mee gedragen.

Na verloop van tijd krijgen zij ook tandjes. Zo wel  snijtanden en hoek tanden en  voor kiezen en echte kiezen. Deze blijven echter rudimentair en verdwijnen om bij de volwassen dieren plaats te maken voor hoornachtige plaatjes. Deze bijzonderheid gaf de specialisten helaas geen aanwijzingen over de rechtstreekse voorouders van de Snaveldieren. Die zowel het vogelbekdier zoogdier als de mierenegel kenmerkt.

Vogelbekdier zoogdier leef gebied

vogelbekdier zoogdier leef gebied

En komt derhalve overvloedig voor in Tasmanië en in het oostelijk deel VN Australië. Is ’s nachts actief en ook niet schadelijk. En heeft weinig natuurlijke vijanden. Het wordt wettig beschermd.

 

Taxonomische indeling

Stam: Gewervelde dieren
Klasse: Zoogdieren
Orde: Monotremata
Familie: Ornithorhynchidae
Geslacht: Ornithorhynchus anatinus
Soort: Vogelbekdier

Eigenschappen Kenmerken van het vogelbekdier

  • Dracht: 15 dagen
  • Ovipaar
  • en legt twee eieren of drie
  • Afmetingen van het ei: 17 x 14 mm
  • Eieren komen uit na 10 dagen
  • Levensduur :  ± 15 jaar
  • Lengte bij geboorte: 2,5 cm
  • De jongen verlaten het nest op de leeftijd van 4 maanden
  • Volwassen gewicht: 0,5 tot 2 kg
  • kop en Romp: 30 à 45 cm lang
  • Staart: 10 à 18 cm lang
  • Max lengte 60 cm
  • Milieu in meren en ook rivieren
  • Verspreiding oost- Australië en Tasmanië

Vogelbekdier zoogdier woongebied rivieren

vogelbekdier zoogdier woongebied

Traag vloeiende stromen en rivieren vormen ware natuurlijke barrières voor de talrijke. Ecologische alkoven betekent het woongebied van het dier. Maar ten behoeve van een aquatiele en semi-aquatlele betekent in water levend. Want die dus afhankelijke zijn van de water fauna. De reusachtige Amazone is goed voorbeeld.

Een echte binnen zee voor het dier. Bezaaid met eilandjes vol mangroves en met een weelderige planten groei op haar oevers. Bezit de rijkste aquatlele fauna ter wereld. Door deskundigen worden nog voort durend nieuwe soorten geregistreerd.

 

ORDE MONOTREMATA  de  SNAVELDIEREN

Hoewel de snaveldieren goed aangepast zijn aan hun milieu waar in ze leven. Bovendien beschouwt men hen als primitieve zoogdieren in die zin dat zij sommige reptielachtige kenmerken wat betreft hun lichaamsbouw hebben behouden. Bovendien leggen zij eieren. Daar naast hebben zij echter specifieke zoogdiereigenschappen zo als een vacht en melklijsten. Mogelijk vertegenwoordigen de snaveldieren eerder een parallel lopende evolutie lijn dan een stadium in de evolutie van de zoogdieren. Het feit dat er geen fossiele snaveldieren zijn gevonden maakt het moeilijk de afstamming geschiedenis van deze groep te begrijpen.

Familie Ornithorhynchidae de Vogelbekdieren

De enige soort van deze familie, het vogelbekdier, heeft een zeer bizar uiterlijk, maar is volmaakt aangepast aan zijn levenswijze. De soort werd 200 jaar geleden ontdekt, en toen het eerste exemplaar in het Natuurhistorisch Museum te Londen arriveerde, waren de geleerden er zo door verbijsterd dat zij meenden dat het een vervalsing was. Vogelbekdieren zijn nu wettelijk beschermd en in sommige gebieden komen zij algemeen voor.

Gevaarlijk mannetje van de monotremata

De mannelijke monotremata hebben geduchte wapens in de vorm van kromme sporen. Die aan de binnenkant van de achterpoten staan. Bij het vogelbekdier zijn deze hoornstekels doorboord
en staan in verbinding met een gifklier. Niemand weet precies waar deze sporen voor dienen. Maar het gif kan pijnlijke wonden veroorzaken. Sommige zoölogen zijn van mening dat de sporen
tijdens de hofmakerij worden gebruikt om er het wijfje mee in te spuiten. Zo dat het passiever wordt. Maar een vrouwtje dat in een dierentuin door een mannetje werd aangevallen stierf bijna door het vergif.

Het hofmaken bij het vogelbekdier begint wanneer het mannetje het wijfje bij de staart pakt en met haar in cirkels rond gaat zwemmen. Na de paring trekt het wijfje zich terug in haar hol om er de
eieren te leggen. De nestkamer is gevoerd met bladeren die het vrouwtje in het hol heeft gebracht door ze onder de staart te klemmen. Voor ze de eieren gaat leggen dan vult ze de ingang van het
hol op met aarde. Door gaans legt ze 2 – zelden 3 – eieren. Die in circa 10 dagen worden uitgebroed

De toekomst van de eierleggende zoogdieren

Zowel het vogelbekdier als de mierenegels zijn volgens de Australische wetten beschermde dieren. Het vogelbekdier is het algemeenst op Tasmanië. Waar de aantallen toenemen. De mierenegels
komen zowel in Australië als op Nieuw-Guinea voor en hun grootste bescherming is waarschijnlijk het feit dat ze voor de mens ongevaarlijk en ook onbruikbaar zijn. Het bestuderen van het vogelbekdier is uiterst moeilijk. Hij is namelijk erg schuw en tevens voornamelijk nacht dier. Zoölogen die deze dieren bestuderen moeten vaak vele weken geduldig wachten en lang niet altijd wordt het met succes bekroond. Een aantal paren heeft men in gevangenschap gehouden.Waar hun gewoonten van dichtbij bestudeerd konden worden. Maar zij zijn erg moeilijk te vangen.

Even als met het vogelbekdier gaat het met de voortplanting 0În dierentuinen van de mierenegt. ls ook niet gemakkelijk. Het eerste vogelbekdier ontdekte men tegen het einde van de l 8de eeuw,
maar het duurde 100 jaar eer men voldoende af wist van de broedgewoonten. Eerst dacht men dat de eieren in het moeder lichaam uit kwamen. Zo als dat het geval is bij sommige soorten reptielen. Maar in 1884 bewees de Britse zoöloog W. H. Caldwell dat de eieren werden gelegd en uit kwamen buiten het lichaam. Een Duitse zoöloog ontdekte het zelfde bij de mierenegels.

 

De familie van de Monotremata soorten in deze klasse bevat ook.

vachtegel-zoogdier Vachtegel

Is bovendien een merkwaardige zoogdier. Er bestaan drie soorten van de vachtegel. Deze komt voor in Australische land. Maar heeft veel weg van de mierenegel.

 

mierenegel-zoogdierMierenegel

Is een eigenaardige  egel die eieren legt. Maar legt 1 ei per keer in de broedtijd. Maar heeft ook krachtige klauwen.

 

Wil je nog meer weetjes en tips van dieren weten?
De wormen er zijn drie klasse van de worm zoals de.
Van sponsen tot kwallen  zijn typisch dieren zoals de.
De eencelligen dieren leven vormen beginnen met organismen zoals.
De vogels soorten die over de gehele wereld zijn verspreid. En nagenoeg elk milieu buiten de diepe oceanen bevolken. Vogels zij er in alle formaten.
Ik kan je  helpen met  spreekbeurt of werkstuk  met 20 tips. Wil je ook een succesvol werkstuk?
Web JVM dieren informatie heeft ook een  dieren kaarten map waar je ook tips  van alle dieren te zien zijn.